It is a man’s own mind, not his enemy or foe that lures him to evil ways.
– Lord Buddha

A group of monkeys decide to go on a fast one day.

“Before we begin, I think we should keep the food with which we’ll break the fast ready,” counseled the old monkey chief.

The monkeys agreed, procured and held delicious bananas in their hands.

“I think each of us should keep our share of bananas with us before we begin our fast, so that we don’t spend time distributing them after we break our fast. You can imagine how hungry we all will be by then!” said the chief’s wife.

The monkeys liked the idea and they collected their share of the bananas.

“Why don’t we peel one banana and keep it ready to eat?” said one of the youngsters.

“Yes, let’s do that,” shouted a fat monkey in agreement.

Just looking at the bananas was making him hungry.

“All right,” said the monkey chief. “We shall peel the bananas but under no condition should we eat them.”

So the monkeys peeled their bananas and carefully kept them ready for eating in the evening.

“Can I keep the banana in my mouth? I promise not to eat it till evening. Please!” a little monkey asked his father.

“Why don’t we all put a banana in our mouth? That way we can chew it immediately when we break the fast,” said his father, who had agreed to go on the fast only because his wife had not given him a choice.

“As long as we don’t eat it, it should be fine,” he added.

So, the monkeys put the bananas in their mouths. One by one they eyed each other uncomfortably as they began their fast — and as you can imagine, within no time at all, the bananas disappeared down their gullets.

And that was the end of their fast!

A Buddhist monk was meditating on the beach every morning, with absolute calm and radiance of love personified. So much he was at peace with himself and with the outer world, that doves and pigeons used to flock around him and also perch on his shoulders when he was meditating. They used to flyaway once the monk comes out of meditation.

A small boy was watching this with awe and surprise and he went to the monk after meditation. He wanted a pigeon to be taken home and to play with and he requested the monk to get him a pigeon.

The Monk asked the boy to come next morning to the beach.

The next morning the Monk sat for meditation and as the time passed, Lo!! What a surprise!!! Not a single dove or pigeon turned up near him. The very vibration set by the monk to catch a pigeon for the boy was sufficient to drive them away.

Moral of the Story: You communicate even when you don’t communicate.

એક દિવસ એક શાળાના શિક્ષિકાએ પોતાના વિદ્યાર્થીઓને કહ્યું કે ચાલો બાળકો આજે તમે એક નિબંધ લખીને મને આપો.

નિબંધનો વિષય છે — ” જો ભગવાન તમને કાંઇ માંગવાનું કહે તો..
ઇશ્વરની પાસે તમે શું માંગશો ??? ”
… …
બાળકોએ તો ઉત્સાહમાં આવી નિબંધ લખી આપ્યો.
ત્યારબાદ શિક્ષિકા તે નિબંધો ઘેર તપાસવા લઇ ગયા.
સાંજે જ્યારે તે નિબંધો તપાસી રહ્યા હતા.
ત્યાં તેમના પતિ રૂમમાં આવ્યા ને જોયું તો તે શિક્ષિકા રડી રહ્યા હતા.
તેમણે પૂછ્યું, ” કેમ શું થયું??? કેમ રડો છો??? ”
શિક્ષિકાએ કહ્યું, ” હું મારા વિદ્યાર્થીઓનાં નિબંધો તપાસું છું ”

તેમના પતિને એક કાગળ આપતા તે બોલ્યાં’ “ જુઓ, તમે પણ આ નિબંધ વાંચી જુઓ ”
તેમના પતિએ નિબં ધ વાંચ્યો. તેમાં તે બાળકે લખ્યું હતું —

” હે ઇશ્વર જો તારે મને કાંઈ આપવું જ હોય તો તું મને … ટેલીવીઝન (ટી.વી.) બનાવી દે.

હું તેનું સ્થાન ગ્રહણ કરવા માંગું છુ

હું ટી.વીની જેમ ઘરમાં રહેવા માંગું છું.
જેને માટે ઘરમાં ખાસ જગ્યા હોય.
મારી આસપાસ મારાં કુટુંબનાં તમામ સભ્યો હોય.
અને સાચ્ચે જ હું ગંભીર રીતે આ કહું છું જેથી મારા કુટુંબનાં તમામ સભ્યોનું હું મારા તરફ જ ધ્યાન ખેંચી શકું.

તેઓ કોઇ પણ ખલેલ પાડ્યા વગર મને એકચિત્તે સાંભળે અને કોઇ સવાલો ન પૂછે.

જ્યારે ટીવી બંધ હોય ત્યારે પણ લોકો જેમ તેની ખાસ સંભાળ રાખે છે તેમ મારી પણ સંભાળ રાખે.

જ્યારે પપ્પા કામ પરથી ઘેર આવે ત્યારે તેઓ સખત થાકેલા હોવા છતાં હું ટીવી બની ગયો હોવાથી મને તેમની કંપની મળી રહે.

અને હું મારી મમ્મી જ્યારે દુઃખી હોય કે ટેન્શનમાં હોય ત્યારે મને અવગણવાને બદલે મને જ જોવા ઝંખે.

અને…… મારી સાથે રહેવા માટે મારા ભાઇબહેનો લડાલડી કરે.

હું તેવું અનુભવવા માંગું છું કે બધી જ વસ્તુઓ એક બાજુએ મૂકીને કુટુંબનાં સભ્યો મારા માટે સમય ફાળવે અને છેલ્લે મને ટી.વી બનાવી દો જેથી હું મારા કુટુંબને સુખ, આનંદ આપી શકું અને તેમનું
મનોરંજન કરી શકું.”

હે ભગવાન હું બીજું કાંઇ નથી માંગતો પણ ઇચ્છું છું કે તમે મને ટી.વી બનાવી દો…

શિક્ષિકાની આંખોમાંથી ચોધાર આંસુ વહી રહ્યાં હતાં.

તેમના પતિ બોલ્યા, ” હે ભગવાન !!! બિચારું બાળક !!!! કેવા ભયાનક માતા-પિતા છે !! ”

શિક્ષિકા ચોધાર આંસુ સારતાં પોતાના પતિની સામે જોયું અને દયામણા અવાજે બોલ્યા,
” આ નિબંધ આપણા દીકરાએ લખેલો છે.”

%d bloggers like this: